พระ 1 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 93 / 259

และคฤหบดีในหมู่บ้านเหล่านั้นได้สดับว่า พระสมณโคดมศากยบุตร... เสด็จถึงบ้านขานุมัตตะประทับอยู่ในสวนอัมพลัฏฐิกา.... เกียรติศัพท์อันงามของพระสมณโคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า...พระผู้มีพระภาคเจ้า พระ

เรื่องราวเกี่ยวกับคฤหบดีและประชาชนในหมู่บ้านขานุมัตตะที่ได้ฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทำให้เกิดความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะการแสดงความเคารพของกษัตริย์หลายพระองค์ที่ได้บรรลุธรรมและหันมาเป็นอุบ

ลาดับ รายนามกษัตริย์ แคว้น สิ่งที่บ่งชี้ความเลื่อมใส อ้างอิง 10 เจ้ามัลละ เมืองกุสินารา มัลละ ทำสถูปและฉลองพระสรีรธาตุ ที.ม.13/161/334 11 กษัตริย์โมริยะ ทำสถูปและฉลองพระอังคาร ที.ม.13/161/334 12 พระเจ

ในเอกสารนี้ได้รวบรวมรายชื่อกษัตริย์และพราหมณ์ที่แสดงความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา พร้อมทั้งระบุสิ่งที่บ่งชี้ถึงความเลื่อมใสของแต่ละบุคคล โดยมีการอ้างอิงจากแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ ที่แสดงให้เห็นถึงการพั

ลำดับ พราหมณ์ 11 พราหมณ์ผู้หนึ่ง สถานภาพ เมือง สิ่งที่บ่งชี้ความเลื่อมใส อ้างอิง ผู้เป็นเศรษฐี แสดงตนเป็นอุบาสก อัง.ติก.34/496/225 12 อุคคตสรีระ ผู้เป็นเศรษฐี | สาวัตถี แสดงตนเป็นอุบาสก อัง.สัตตก.37/4

เนื้อหาเกี่ยวกับลำดับพราหมณ์ที่เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา รวมถึงการเปลี่ยนแปลงความเชื่อและวัฒนธรรมในสังคมอินเดีย เน้นบทบาทของมหาเศรษฐีและเจ้าเมืองที่ช่วยเผยแพร่คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ส่งผลให้ชุมชนมีก

วาเสฏฐะ ดีละ พวกพราหมณ์ผู้จบไตรเพท ไม่รู้จักพรหม ไม่เห็นพรหม แต่แสดง หนทางเพื่อความอยู่ร่วมกับพรหมว่าหนทางนี้แหละเป็นทางตรงเป็นสายทางเดินเป็นทางนำออก นำผู้ดำเนินไปตามทางนั้นเพื่อความอยู่ร่วมกับพรหมได้

เนื้อหาเกี่ยวกับวาเสฏฐะที่แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจผิดของพราหมณ์ในพระเจ้าเมื่อเปรียบเทียบกับการนำทางในที่มืดและพระธรรมที่นำพาให้เห็นความจริง การยอมรับในพระรัตนตรัยเป็นอุบาสกและการหยุดให้การยอมรับวรรณะแ

เนื้อหาบทที่ 4 พระพุทธศาสนาในอินเดียหลังยุคพุทธกาล 4.1 พระพุทธศาสนาหลังพุทธปรินิพพาน 500 ปี 4.1.1 การสังคายนาครั้งที่ 1 4.1.2 การสังคายนาครั้งที่ 2 4.1.3 การสังคายนาครั้งที่ 3 4.2 พระพุทธศาสนาในยุค พ.

บทที่ 4 สำรวจพระพุทธศาสนาในอินเดียตั้งแต่หลังพุทธปรินิพพานไปจนถึงยุคเสื่อม โดยเริ่มจากการสังคายนาครั้งที่ 1 ถึง 3 ก่อนต่อมาเป็นการศึกษาแนวคิดของนิกายมหายานและการเสื่อมของพระพุทธศาสนาในอินเดีย ซึ่งมีกา

บทที่ 4 พระพุทธศาสนาในอินเดียหลังยุคพุทธกาล 4.1 พระพุทธศาสนาหลังพุทธปรินิพพาน 500 ปี ในมหาปรินิพพานสูตรมีข้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงโอวาทที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัส กับพระอานนท์ว่า “อานนท์บางทีพวกเธออาจจะค

บทที่ 4 สำรวจความสำคัญของพระธรรมและวินัยหลังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าล่วงลับไป และแนวทางการสังคายนาเพื่อรักษาพระศาสนาให้ยั่งยืน เสนอวิธีการรวบรวมคำสอนของพระองค์ในลักษณะต่าง ๆ เพื่อประโยชน์แก่พุทธบริษัท และป

หรือถูกก็ได้ ต้องยึดหลักพระวินัยจึงจะเป็นสิ่งสมควร) 7. ภิกษุชาววัชชี: นมส้มที่แปรมาจากนมสดแต่ยังไม่กลายเป็นทธิ (เนยใส) ภิกษุฉัน อาหารเสร็จแล้ว จะฉันนมนั้นทั้งที่ยังไม่ได้ทำวินัยกรรมหรือทำให้เป็นเดนตาม

บทความนี้กล่าวถึงการตีความพระวินัยและความแตกแยกของสงฆ์ในช่วงเวลาสำคัญ ซึ่งเน้นถึงบทบาทของพระสัพพกามีและภิกษุชาววัชชี รวมถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการสังคายนาในเมืองปาฏลีบุตร โดยมีผู้เข้าร่วมมากถึง 10,00

แต่ภายหลังจากที่พระพุทธองค์ทรงเสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ความสมัครสมาน สามัคคีในหมู่สงฆ์ก็มีอันเปลี่ยนแปลงไป ทั้งนี้เป็นเพราะภิกษุสงฆ์มีระดับสภาวธรรมที่ต่างกัน มีพื้นฐานครอบครัว สังคม ภาษา การศึกษาที่แ

บทความนี้กล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงในความสมัครสมานสามัคคีภายในคณะสงฆ์หลังจากที่พระพุทธองค์ทรงดับขันธปรินิพพาน ความแตกต่างในระดับสภาวธรรม ข้อวัตรปฏิบัติ รวมถึงความขัดแย้งที่เกิดจากการทำสังคายนา ซึ่งส่งผลใ

ส่วนม้าบางขณะก็หยั่งถึงบางขณะก็หยั่งไม่ถึง ส่วนช้างนั้นย่อมหยั่งถึงพื้นดิน แม่น้ำคงคา เปรียบได้กับปฏิจจสมุปบาทซึ่งเป็นธรรมอันลึกซึ้ง วิธีข้ามไปของกระต่ายเปรียบได้กับสาวกยาน ม้าข้ามเปรียบได้กับปัจเจกยา

ในความเชื่อของมหายาน แบ่งปัญญาออกเป็น 3 ประเภท โดยเปรียบเทียบการข้ามพ้นด้วยกระต่าย ม้า และช้าง ซึ่งแสดงถึงความแตกต่างในการเข้าถึงธรรมะ โดยเฉพาะแนวคิดโพธิสัตว์ที่รองรับทุกสรรพสัตว์ โดยไม่จำกัดเพศหรือชน

อยู่ในฐานะพุทธคุณอย่างหนึ่ง และอีกประการหนึ่ง ธรรมกายเป็นตถาคตกาย ความเป็นอย่าง นั้น หลักความจริงอันเป็นรากฐานแห่งจักรวาล ต่อมาในยุคของท่านอสังคะและวสุพันธุ์ คณาจารย์ของนิกายโยคาจาร จึงมีการเพิ่ม กายเ

เนื้อหานี้พูดถึงแนวคิดตรีกายซึ่งประกอบด้วยธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมาณกายในพระพุทธศาสนามหายาน โดยอธิบายถึงความหมายและบทบาทของพระกายทั้งสาม และความเชื่อที่เกี่ยวข้องในจิตวิญญาณของพระโพธิสัตว์และการสอนใน

ทั้งสิ้น แตกต่างกันเพียงสภาวะแห่งการแสดงออกเท่านั้น โดยที่นิรมาณกายเป็นการเนรมิตตน มาจากสัมโภคกาย และสัมโภคกายก็เป็นการเนรมิตตนมาจากธรรมกายซึ่งเป็นสิ่งที่ไร้รูป อัน เป็นปรมัตถภาวะ ถือว่าเป็นสภาวะที่เป

เนื้อหาเสนอมุมมองเกี่ยวกับตรีกายของพระพุทธเจ้า ซึ่งมีการแสดงออกในรูปแบบต่าง ๆ โดยที่นิยมถือตามทัศนะของมหายานว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังคงอยู่ในรูปสัมโภคกาย แม้เสด็จดับขันธปรินิพพานไป นอกจากนี้ยังกล่าวถึ

ความคิดเพื่อให้เข้าถึงความจริงในปรัชญานั้น จนสามารถกำจัดปรวาที่ฝ่ายตรงข้ามให้พ่ายแพ้ ไปทุกแห่งหน วิภาษวิธีของท่านนาคารชุน ได้ก่อให้เกิดการตื่นตัวในวงการนักปราชญ์ทาง พระพุทธศาสนา ทำให้มีนักคิดที่ตามมาใ

นาคารชุนเป็นนักปรัชญาที่มีอิทธิพลสูงในพระพุทธศาสนา นำเสนอแนวคิดศูนยตาเป็นความจริงขั้นสุดท้ายในคัมภีร์มัธยมกการิกา สอนเกี่ยวกับสมมติสัจจะและปรมัตถสัจจะ การตีความว่าความจริงแท้ไม่มีแก่นสารจึงทำให้นักปรั

การเกิดขึ้นของนิกายตันตระดำรงอยู่นานถึง 3 สมัยด้วยกัน คือ สมัยแรกมีชื่อเรียกว่า มนตรยาน (Mantrayana) ซึ่งได้เริ่มต้นในพุทธศตวรรษที่ 8 แต่เพิ่งจะมีการเผยแพร่คำสอน อย่าง จริงจังหลังจากพุทธศตวรรษที่ 10 น

นิกายตันตระได้เริ่มต้นในพุทธศตวรรษที่ 8 โดยมีมนตรยานเป็นจุดเริ่มต้น และได้รับการเผยแพร่ในพุทธศตวรรษที่ 10 นิกายนี้มุ่งเน้นการสร้างเวทมนตร์เพื่อช่วยให้การแสวงหาพระโพธิญาณเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากนั้นใ

นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่าพระพุทธองค์มีพระกายที่ 4 เรียกว่า วัชรสัตว์ ซึ่งทำเป็นรูป พระพุทธนิรันดรกำลังสวมกอดนางตารามเหสีของพระองค์ในท่าร่วมสังวาส (ยับยุม) พระพุทธ รูปแบบนี้และปฏิมากรรมที่คล้ายกันนี้

เนื้อหานี้กล่าวถึงความเชื่อในพุทธตันตระ โดยเฉพาะความเชื่อเกี่ยวกับพระพุทธองค์ซึ่งมีพระกายที่ 4 และพิธีกรรมทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการเคารพบูชา รวมถึงวิธีตีความคำสอนที่มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มต่างๆ

ระยะแรกปรากฏว่าคณาจารย์ชาวพุทธประสบความสำเร็จในการพัฒนาตันตระล้ำหน้าพวก ฮินดูมาก เพราะมนตรยานมีอิทธิพลในทางเข้าเร้าอารมณ์ให้เลื่อมใสง่าย และมีพิธีกรรมอัน ส่วนสหัชยานมีอิทธิพลในด้านการปฏิบัติสมาธิอย่าง

บทความนี้สำรวจการเสื่อมถอยของพระพุทธศาสนาในอินเดียโดยเฉพาะในยุคปลาย ซึ่งพบว่าคณาจารย์ชาวพุทธประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่ในตอนหลังพระพุทธศาสนาเริ่มถูกกลืนหายไปโดยอิทธิพลของลัทธิตันตระและการเปลี่ยนแปลงข

ในสมัยพุทธกาล พระพุทธศาสนาได้รับการอุปถัมภ์จากกษัตริย์ผู้ปกครองรัฐต่าง ๆ เช่น พระเจ้าพิมพิสาร พระเจ้าปเสนทิโกศล พระเจ้าจัณฑปัชโชต และพระเจ้าอุเทน ทรง ยอมรับพระพุทธศาสนา หลังจากพุทธกาลพระพุทธศาสนาก็ได้

ในสมัยพุทธกาล พระพุทธศาสนาได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์และได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะภายใต้การปกครองของพระเจ้าอโศกมหาราช ผู้ทำให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาระดับโลก การสนับสนุนจากกษัตริย์ต่อเนื่องจนถึงยุ

4.3.3 สาเหตุที่ทำให้พระพุทธศาสนาเสื่อมจากอินเดีย ทั้งที่พระพุทธศาสนาถือกำเนิดในประเทศอินเดีย แต่ต่อมาในขณะที่พระพุทธศาสนา แผ่ขยายและเจริญรุ่งเรืองไปในดินแดนต่าง ๆ ทั่วโลก พระพุทธศาสนาในอินเดียเองกลับเ

พระพุทธศาสนาเกิดขึ้นในอินเดียและเคยเจริญรุ่งเรือง แต่เสื่อมลงเนื่องจากสาเหตุภายในที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของพระภิกษุสงฆ์ที่รับผิดชอบในการเผยแผ่และปฏิบัติธรรม โดยเฉพาะการลดจำนวนพระอรหันต์และการศึกษาเพียงด

เมื่อผู้บริหารการคณะสงฆ์เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านปริยัติธรรม ก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่ การส่งเสริมการศึกษาของสงฆ์จะเน้นหนักในด้านพระปริยัติธรรมเป็นหลักเพราะเป็นสิ่งที่คุ้นเคย และชำนาญ แม้จะเห็นความสำคัญของ

ผู้บริหารการคณะสงฆ์มักเน้นการส่งเสริมการศึกษาในด้านพระปริยัติธรรม แม้จะเห็นความสำคัญของธรรมปฏิบัติ แต่การสนับสนุนทำได้ในขอบเขตจำกัด การศึกษาในยุคแรกมุ่งเน้นการเข้าใจพุทธพจน์เพื่อปฏิบัติ แต่ต่อมาเริ่มม

ไปวัดทำบุญตามเทศกาลตามประเพณีเท่านั้น ขณะเดียวกัน ก็มีพระภิกษุสงฆ์อีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีจำนวนมากกว่า ได้หันไปปฏิบัติ ตามใจชาวบ้าน ซึ่งต้องการพึ่งพาอำนาจลึกลับและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จึงมีการเล่นเครื่องรางขอ

บทความนี้สำรวจสาเหตุที่ทำให้พระพุทธศาสนาเสื่อมถอยในอินเดีย ทั้งในแง่ของการมีนิกายต่างๆ ที่แตกแยก และอิทธิพลของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูที่พยายามดึงคนกลุ่มกลับมายังศาสนาของตน รวมถึงวิธีการเปลี่ยนแปลงแนวความคิ

ทางด้านของพระพุทธศาสนาเอง เมื่อมีปัญหาความแตกแยกภายในประกอบกับ ชาวพุทธโดยทั่วไปไม่มีความรู้ในพระธรรมอย่างถ่องแท้ เมื่อพบกับยุทธวิธีของศาสนาฮินดูเข้า เช่นนี้ ชาวพุทธก็ยิ่งสับสน แยกไม่ออกระหว่างพระพุทธศ

บทความนี้นำเสนอข้อเท็จจริงเกี่ยวกับผลกระทบต่อพระพุทธศาสนาในอินเดีย จากการบุกรุกของกองทัพมุสลิมในยุคประวัติศาสตร์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างศาสนาต่าง ๆ และการประสานความสัมพันธ์ระหว่างศาสนา บท